Targowska Wilhelmina, pseud.: Filut, Lilka, Hanka, nazwiska konspiracyjne: Hanna Kowalska, Alicja Wyszyńska, Stefania Szymańska, Barbara Nowotarska (1916–1963), łączniczka Armii Krajowej, Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj oraz Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość.
Ur. 22 XII (wg niektórych źródeł 26 XII 1922) w Krakowie, była córką Władysława, robotnika kolejowego, i Emilii z Kostańskich. Miała starszą siostrę Zofię.
W wieku niespełna dwóch lat T. została osierocona przez matkę i ojciec oddał obie córki do sierocińca sióstr szarytek przy ul. Piekarskiej w Krakowie. Przebywała tam 15 lat i ukończyła szkołę powszechną. Od r. 1938 mieszkała u rodziny w Warszawie; ukończyła wówczas dwie klasy gimnazjum. Tam zastał ją wybuch drugiej wojny światowej; pracowała w tym czasie w PCK. W r. 1941 wróciła do Krakowa i od grudnia t.r. do lutego 1943 była osadzona w obozie pracy «Liban» w Krakowie-Płaszowie (wg W. Frazika). Zaprzysiężona w AK, była od r. 1943 łączniczką i kolporterką prasy podziemnej na terenie Inspektoratu Rejonowego Nowy Sącz–Podhale Okręgu Krakowskiego oraz instruktorką kobiecej organizacji «Pomoc Żołnierzowi» Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK. Zapewne zdała na tajnych kompletach tzw. małą maturę.
Od poł. r. 1944 pod pseud. Lilka utrzymywała T. łączność kurierską między komórką odbioru zrzutów (zwaną potocznie Pelikanami) 1. baonu 1. p. Strzelców Podhalańskich AK (Inspektorat AK Nowy Sącz) a Referatem Lotniczym Sztabu Komendy Okręgu Kraków AK. Pod koniec listopada t.r. została łączniczką grupy podlegającej bezpośrednio Oddz. VI Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie, dowodzonej przez cichociemnego, mjr. Adama Mackusa (pseud. Prosty), której zadaniem była reorganizacja operacyjnej sieci łączności pod okupacją sowiecką. Po zajęciu w styczniu 1945 Krakowa przez Armię Czerwoną utrzymywała łączność kurierską między przebywającym w Krakowie Mackusem a dowódcą radiostacji dyspozycyjnej nr 06 ppor. Przemysławem Bystrzyckim (pseud. Grzbiet), przebywającym w Jodłowniku, a następnie w Szczyrzycu. Od końca maja t.r. mieszkała jako Alicja Wyszyńska w Krakowie przy ul. Koletek 6/11 i tam 20 VIII została aresztowana przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa; w czasie rewizji znaleziono u niej m.in. części do radiostacji i zaszyfrowane teksty depesz. Więziona w gmachu Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego przy pl. Inwalidów, a następnie w więzieniu św. Michała przy ul. Senackiej 3, została oskarżona, wraz z m.in. Mackusem i Bystrzyckim, o usiłowanie obalenia przemocą ustroju demokratycznego państwa polskiego. Była sądzona 28 XII przez Wojskowy Sąd Okręgowy w Krakowie, który 31 XII skazał ją na karę 4 lat więzienia. Po przekupieniu funkcjonariuszy sądu i prokuratury, została 10 I 1946 na podstawie amnestii zwolniona.
T. zamieszkała we Wrocławiu, gdzie w l. 1947–9 pracowała jako urzędniczka w Centrali Chemicznej; bezskutecznie usiłowała wydostać się za granicę. Na początku r. 1950 nawiązała kontakt z Janiną Oszast, byłą łączniczką prezesa II Zarządu Głównego Zrzeszenia WiN Franciszka Niepokólczyckiego, która w maju t.r. poleciła ją V Zarządowi WiN (utworzonemu przez Min. Bezpieczeństwa Publicznego «MBP» – operacja «Cezary»). Do organizacji wprowadził ją 6 VII agent «MBP» Stefan Sieńko vel Andrzej Kazimierowicz (pseud.: Ikar, Tadeusz, Emil). T-ej polecono przenieść się do Warszawy, gdzie jako Hanna Kowalska (pseud. Hanka), potem Stefania Szymańska, mieszkała pod rozmaitymi adresami. Nieświadoma charakteru V Zarządu WiN, została w styczniu 1951 jego łączniczką. Równocześnie od lutego t.r. do maja 1952 odbyła kurs czeladniczy w zakresie krawiectwa damskiego w Zakładzie Doskonalenia Rzemiosła w Warszawie. W ramach pracy konspiracyjnej często podróżowała po Polsce, a w jej mieszkaniach odbywały się spotkania i przebywali inni działacze konspiracyjni; współdziałała z Oszast i Wandą Kraszewską-Ancerewicz.
Dn. 17 XII 1952 została T. aresztowana przez funkcjonariuszy UB w Warszawie. Osadzona w więzieniu mokotowskim, była sądzona 23 IV 1953 przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie (pod przewodnictwem por. Stanisława Kozłowskiego) i 27 IV t.r. skazana na karę dożywotniego więzienia (w ostatnim słowie prosiła sąd o wymierzenie jej kary śmierci). Karę odbywała kolejno w więzieniu mokotowskim, od 5 II 1954 w więzieniu o zaostrzonym rygorze dla kobiet w Inowrocławiu, od 12 V t.r. ponownie na Mokotowie, od 24 X ponownie w Inowrocławiu, od 22 VI 1955 w Fordonie, od 28 VI 1956 w Gdańsku i od 10 X t.r. ponownie w Fordonie. W r. 1955 wystąpiła o nadzwycz. rewizję wyroku i decyzją Rady Państwa z 12 VIII t.r. zmniejszono jej karę do 8 lat więzienia. Na mocy amnestii Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie zmniejszył karę 5 V 1956 do 7 lat, a Najwyższy Sąd Wojskowy 28 VIII t.r. do 4 lat. Ostatecznie więzienie w Fordonie T. opuściła 17 XII 1956 ze zrujnowanym zdrowiem, w stanie skrajnego wyczerpania psychicznego.
Dzięki pomocy Jana Mazurkiewicza (pseud. okupacyjny Radosław) T. zamieszkała w Warszawie, gdzie w l. 1957–9 pracowała jako urzędniczka w Zespole Adwokackim Nr 13. Dn. 21 X 1959 została zatrudniona w Zjednoczonych Zespołach Gospodarczych «INCO» jako pracownik fizyczny; od 15 III 1961 była referentem w Arch. Centralnym «INCO» w Warszawie. Utrzymywała bliskie kontakty z byłymi więźniami politycznymi. Ciężko chora, popełniła samobójstwo 13 IV 1963 w Warszawie. Została pochowana 20 IV t.r. na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw. B–12 rząd 8 grób 19). Była odznaczona Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami (1945).
T. rodziny nie założyła; jej narzeczony Józef (pseud. Krakus) zginął w grudniu 1944.
Frazik W., Targowska Wilhelmina, w: Sylwetki kobiet-żołnierzy, Tor. 2012 III; Tochman K. A., Słownik biograficzny cichociemnych, Oleśnica 1994 I 27; Zawołać po imieniu. Księga kobiet – więźniów politycznych 1944–1958, Nadarzyn 1999 I; – Bystrzycki P., Oddanie broni, W. 1999; tenże, Znak cichociemnych, P. 1991; Frazik W., Operacja „Cezary” – przegląd wątków krajowych, w: „Zwyczajny” resort. Studia o aparacie bezpieczeństwa 1944–1956, Red. K. Krajewski, T. Łabuszewski, W. 2005; Kubik L., Sprawa „Anny”, „Zesz. Hist. WiN-u” 1996 nr 9 s. 115; Lipiński P., Spokojna jesień prowokatora, „Gaz. Wyborcza” 1996 nr z 22 XI; Mazur G. i in., Wojna i okupacja na Podkarpaciu i Podhalu na obszarze Inspektoratu ZWZ-AK Nowy Sącz 1939–1945, Kr. 1998; Szołrdska H., Lotnictwo Armii Krajowej, P. 1998; – Budarkiewicz W., AK na Podhalu. Wspomnienia partyzanta podhalańskiego [b.m.w.] 1990; Ćwiklińska-Gołąb D., Wspomnienia konspiracyjne i więzienne z lat 1951–1956, Oprac. J. Kurtyka, „Zesz. Hist. WiN-u” 2003 nr 19–20; Krakowski Okręg Armii Krajowej w dokumentach, T. II Dział łączności operacyjnej. Łączność radiowa (1943–1945), Oprac. A. Zagórski, Kr. 1999 cz. 1; Socha-Jakubczyk D., Moja Działalność w AK i WIN (1944–1948), „Zesz. Hist. WiN-u” 1996 nr 9 s. 112–13; Teczka specjalna J. W. Stalina. Raporty NKWD z Polski 1944–1946, Oprac. T. Cariewskaja i in., W. 1998; – „Życie Warszawy” 1963 nr 95 (nekrolog); – Arch. Grupy «INCO» S.A. w W.: Akta personalne, sygn. GI/DZPP–MN/149/16; CAW: Wojskowy Sąd Okręgowy w Kr., Akta sprawy przeciwko A. Mackusowi i innym nr O–630/45, sygn. 322/55/874; IPN w P.: Sprawa operacyjno-obserwacyjna krypt. Skoczek dot. Bystrzycki Przemysław, sygn. IPN Po 08/679; IPN w W.: Akta operacyjne sprawy o krypt. Cezary, sygn. IPN BU 0192/590, Mater. dot. organizacji «Wolność i Niezawisłość», sygn. IPN BU 01224/1819, Akta sprawy sądowej przeciwko T-iej, Sr. 305/53, sygn. IPN BU 944/255, Akta sprawy kontrolno-śledczej przeciwko T-iej, sygn. IPN BU 01251/40/J, Akta nadzoru prokuratorskiego przeciwko A. Mackusowi i in., sygn. IPN BU 829/1150; IPN we Wr.: Faktologia, T. 2. Nielegalna organizacja polityczna «Wolność i Niezawisłość» działająca na terenie woj. śląsko-dąbrowskiego od września 1945 do grudnia 1949 r., dowódca: Żeglin Bronisław, sygn. IPN Wr 09/1277, Akta kontrolno-śledcze przeciwko Danucie Ćwiklińskiej, sygn. IPN Wr 012/936; USC w W.: sygn. USC–WA.5362.3.3749.2016TTR; – Mater. Red. PSB: Biogram T-iej autorstwa Wojciecha Frazika z Kr.; – Informacje Przemysława Bystrzyckiego z P.
Krzysztof A. Tochman